prolog.

Czy zastanawiałeś się kiedyś jakie jest życie bez ciebie?

Nie?

A powinieneś był.

Gdy tylko usłyszałeś o tym, że jestem w ciąży, po prostu odszedłeś.

Zostawiłeś mnie. 

Nas.

Nie obchodziło cię, co się dzieje ze mną i naszym dzieckiem. 

Najwyraźniej taki z ciebie typ.

Mówisz, że kochasz, a kiedy przychodzi jakiś problem, przeszkoda, spierdalasz. Boisz się odpowiedzialności?

Jednak nie mam ci tego za złe. Poradziłam sobie. 

Zresztą dalej sobie radzę.

Ale z uwagi na to, że zasługujesz na to, żeby poznać swoje dziecko, postanowiłam się jakoś z tobą skontaktować. Chciałam, żebyś zobaczył swojego syna i pokochał go tak, jak ja go kocham. W końcu jesteś jego ojcem.

Szukałam cię przez dwa lata.

Potem dowiedziałam się, że nie żyjesz.